Naczelna Rada Lekarska wydając swoje stanowisko, jak również po jego opublikowaniu nie podjęła żadnych rozmów z lekarzami, którzy stosują leki homeopatyczne. W efekcie powstał dokument, w którym przedstawiono opinię na temat homeopatii przygotowaną przez lekarzy, którzy jej nie stosują.
Przedstawiony w Stanowisku nakaz zaprzestania stosowania leków homeopatycznych przez lekarzy znacząco zwiększa niebezpieczeństwo praktykowania homeopatii przez osoby bez wykształcenia medycznego, a więc zwiększa zagrożenie dla pacjentów. Zgodnie z prawem, tylko lekarz – osoba posiadająca wymagane kwalifikacje potwierdzone dokumentami – może udzielać świadczeń zdrowotnych, polegających w szczególności na rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych (art. 2 Ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty). Pozbawienie lekarzy prawa do stosowania homeopatii w swojej praktyce uniemożliwia pacjentom bezpieczny dostęp do tego leczenia.
Biorąc pod uwagę najwyższy nakaz etyczny określany przez Kodeks Etyki Lekarskiej – dobro chorego – określenie takiego stanowiska jest niedopuszczalne. Dokument Naczelnej Rady Lekarskiej ogranicza także określone w Kodeksie Etyki Lekarskiej prawa lekarza do swobody w wyborze metod postępowania, które uzna za najskuteczniejsze.
Kolejną kwestią jest wolność wyboru pacjenta i lekarza. W obecnych czasach lekarz stał się bardziej doradcą pacjenta niż wyrocznią w kwestiach medycyny. Medycyna ewoluowała w kierunku partnerstwa. Pacjent ma prawo do świadomej zgody na zaproponowaną terapię lub świadomego sprzeciwu wobec leczenia. W tym świetle negatywna ocena homeopatii przez samorząd lekarski odbiera wolność wyboru zarówno pacjenta, jak i lekarza tym samym naruszając jedno z podstawowych praw.
dr Ewa Wojciechowska
Prezes Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej
(16.04.2008)
